Veel mensen beweren dat indien je de prijs van een product artificieel verhoogt dat je daardoor de producent ervan rijker maakt. Laten we melk als voorbeeld nemen om dit gesprek wat minder abstract te maken.
Europese overheden worden momenteel door belangengroepen en stakende boeren gedwongen om de prijs van melk artificieel te maken. Met andere woorden wordt de overheid gevraagd om het concept van vrije marktprijzen voor melk los te laten. Dus zelf maar te gaan bepalen wat de prijs voor melk hoort te zijn. Niet de markt maar wel politici en belangengroepen moeten dan bepalen wat die prijs zou moeten zijn.
Het probleem is dat volgorde van nut, van melk, niet wijzigt wanneer incompetente mensen een prijs vastleggen.
Met melk kan veel gedaan worden. Je kan er yoghurt mee maken, je kan het gewoon drinken, je kan er een kind een gezond drankje mee geven, je kan er kaas mee maken, je kan er chocolade mee maken, en zo verder. Zoals bijna alle producten is het veelzijdig.
Ieder individu heeft een voorkeurenladder voor zijn melk doelen. Tegenwoordig hebben we een ruilmiddel dat we geld noemen. Maar laten we voor de grap minuten werk gebruiken als eenheidsprijs. Je kan stellen dat een mens een zekere hoeveelheid werktijd over heeft voor ieder van zijn melk doelen.
Laat me een voorbeeld maken. Deze lijst hangt af van persoon tot persoon, maar kan slechts enkel objectief vastgesteld worden door naar handelingen te kijken. Niet door naar iemand zijn beweringen te luisteren. Stel dat we de volgende vaststelling doen bij de man:
- Zijn kind melk geven - 8 minuten werk voor over
- Zelf melk drinken - 6 minuten werk voor over
- Yoghurt eten - 4 minuten werk voor over
- Kaas eten - 4 minuten werk voor over
- Chocolade eten - 3 minuten werk voor over
Dit betekent dat de persoon 8 minuten wil werken om zijn kind een gezonde drank te geven. Hij wil echter maximaal 6 minuten werken om zelf melk te kunnen drinken. Yoghurt vindt hij wel lekker, maar minder belangrijk. Dus heeft de man 4 minuten werk voor yoghurt over. En zo verder.
We zullen om het eenvoudig te houden elk van deze handelingen gelijk stellen aan één liter melk. Dit is in werkelijkheid niet het geval maar het maakt het voorbeeld eenvoudig zonder af te doen aan de logica.
Stel dat we in totaal 10 liter melk hebben voor één man. Hij wil het kind melk geven en heeft daar 8 minuten voor over. Daarna wil hij zelf melk drinken. In totaal verbruikt hij nu 2 liter melk. Hij wil ook yoghurt eten. Hij wil kaas eten, en zelfs chocolade. Al die doelen zijn mogelijk want er is voldoende melk.
De man zal nu al zijn doelen invullen door de melk te kopen aan 3 minuten per liter. Met andere woorden koopt hij in totaal 5 liter melk voor 15 minuten werk. Er is een melk overschot van 5 liter. De producent heeft dus 5 liter teveel geproduceerd. Maar de producent heeft ook werkuren in die melk moeten stoppen. Hij zal dus niet toelaten dat de man oneindig laag gaat in wat hij over heeft voor melk.
Stel nu dat de regering bij wet vastlegt dat een liter melk niet 3 minuten maar wel 5 minuten werk moet kosten. We herhalen ons voorbeeld.
Hij wil nog steeds zijn kind melk geven. Daar heeft hij 8 minuten werk voor over. Daarna drinkt hij zelf melk, daar zou hij 6 minuten werk voor over hebben. Maar voor yoghurt heeft hij niet meer de prijs van 5 minuten werk over, dat is immers meer dan de 4 minuten die hij er voor over heeft. De persoon koopt dus géén yoghurt. Hij koopt ook géén kaas en hij koopt géén chocolade. Die producten kosten allemaal meer dan wat hij over heeft voor de liter melk die ze vereisen. In totaal heeft hij 2 liter melk gekocht voor 10 minuten werk en is er 8 liter overschot.
Door de prijs van melk vast te leggen zorgt de regering er dus voor dat bedrijven die yoghurt, kaas en chocolade maken failliet gaan en creëert het een nog grotere melk overschot.
Het kost ons allen belastingen om die melk op te kopen, en meer aan sociale zekerheid om werkloosheidsuitkeringen uit te betalen voor mensen in de sectoren kaas, chocolade en yoghurt.
Daarbovenop creëert men armoede in landen waar Europa de opgekochte overschot aan melk aan dumpingprijzen op de markt gooit. Hierdoor kunnen plaatselijke boeren niet concurrentieel zijn en worden ze werkloos. In tegenstelling tot werkloos zijn in ons land, wat werkelijk het paradijs op aarde is met brugpensioenen, gratis huisvesting, een legioen aan mensen die werk voor je zoeken en een royale uitkering, betekent het daarginds dat de boer, zijn vrouw en zijn kinderen sterven van de honger.
Dus wanneer we er dan toch ideologie bij roepen dan blijkt dat in een geglobaliseerde samenleving zoals de onze het vastleggen van prijzen door de regering immoreel is.
Ook de boeren die melk produceren gaan mee moeten opdraaien voor extra belastingen. Dat is het enige dat de regering heeft gedaan voor de boer: meer belastingen opgelegd.
Het is dus niet logisch te stellen dat wanneer je de prijs van melk artificieel maakt, dat de producent dan meer geld krijgt. Het enige wat wijzigt, is de omvang van de persoonlijke tabellen van doelen die mensen hebben die in aanmerkingen komen voor melk.
Heel wat leiders van belangengroepen, vooral socialistische, moeten hoogdringend enkele basis lessen economie volgen en moeten nog dringender ophouden met populisme. Zij maken ons land er werkelijk mee kapot en creëren armoede in andere landen.
Iedereen heeft het moeilijk, boeren hoeven geen voorkeursbehandeling te krijgen ten koste van anderen.